Dag 1
Het was een rollercoaster aan emoties de afgelopen tijd, afscheid nemen van iedereen, Thomas die afscheid nam van z’n werk en ik die nu ook echt definitief afscheid moest nemen van m’n Toyota Yaris, m’n allereerste autootje, na bijna 10 jaar trouwe dienst. Na al dit afscheid was het dan nu echt tijd om de spullen voor de grote reis naar Noorwegen in te pakken.

Het een en ander zat nog wel in tassen door de verhuizing vanaf het huis van m’n moeder naar het vakantiepark, dus dat was een voordeel. Tegelijkertijd waren er nu extra uitdagingen in vergelijking met toen, echt álles moest in één keer in de auto passen. Dus iedere cm moest benut worden. De voorstoelen werden omhoog gezet, want daar past nog wel iets onder. De extra ruimte onder de achterbak, (heeft dat een naam?) werd maximaal benut. Want ja daar paste de kattenvoer zakjes van de katten bijvoorbeeld nog perfect tussen.

Het voelde als Tetris extreme en dan nog met extra afleiding “MAAAM” “PAAAP” “KIJK EEN VLIEGTUIG”. Hoe fijn het ook was dat dit vakantiepark dicht bij het werk van Thomas zat, zijn we ook blij dat we niet meer hoeven te stoppen met praten omdat vliegtuig 263645 voorbij komt. Onze innerlijke vliegtuigspotters zijn daarentegen wel weer aan hun trekken gekomen.

Dus Thomas ging met de kids naar de speeltuin zodat ik kon inpakken en vervolgens ging ik met de kids naar de speeltuin zodat Thomas voor kon slapen voor het rijden. En om 20:35 was het dan echt zo ver: de start van de reis naar onze Noorse droom! Hoewel de streeftijd 20:00 was, waren we niet ontevreden: we hadden onszelf, de kids, de katten en alle spullen allemaal succesvol in de auto gekregen en waren klaar voor de ‘Le Mans’ naar Noorwegen, want ja we wisten dat we bijna 24 uur onderweg zouden gaan zijn. We hebben ons nog even afgevraagd wat het meest uitdagend zou zijn, de Le Mans of deze trip, we laten dit oordeel aan jullie over.

Hoewel we na een hele dag pakken eigenlijk maar een ding wilde (slapen), startte de reis best voorspoedig. De kids sliepen rond een uur of 9 en rond 12 uur lukte het mij ook om in slaap te vallen. Het was om 10 uur nog even spannend in Duitsland, er was douane / politie controle bij de grens en we zagen een auto staan die volledig uitgepakt langs de kant stond. Beelden flitsten door m’n hoofd: kofferbak open, tassen eruit, kinderen wakker, huilende kinderen, miauwende katten, al onze spullen eruit, halen we de boot wel… Je begrijpt: het knikje van de meneer dat we door konden rijden, was een knikje waar we de hele weg op hebben kunnen teren. Dus de tocht, die eigenlijk net begonnen was ging weer verder, en Thomas had de smaak met het rijden ook wel te pakken met in de linkerhand het stuur en in zijn rechterhand een redbull.

Dag 2

Toen het rond 3 uur weer tijd was om te tanken, vonden de kids dat er wel genoeg geslapen was, en was het ‘ochtend’. De start van een nieuwe dag, die een lange dag zou worden, dat wisten we. Gelukkig heb ik jaren ervaring opgedaan in het Animatieteam op een camping, dus die kwaliteiten zouden wellicht nog goed van pas kunnen komen. Daarnaast waren we voorbereid met eten, drinken, speelgoed, teken dingen, stickers, kleine cadeautjes en de iPad.

Van dit alles is ook zeker gebruik gemaakt, maar er mag ook echt gezegd worden dat Liv en Mae dit gewoon echt heel knap hebben gedaan. Toen we in september 2025 de camperreis richting Noorwegen hadden gemaakt hebben we steeds maar 2 maximaal 3 uur kunnen rijden, langer ging gewoon echt niet voor ze. Het is bizar om te zien hoe dit nog geen jaar later zo veel beter gaat!

Om 7 uur ’s morgens was het nog een half uurtje rijden totaan de boot, de boot zou om 9:45 vertrekken en 8:45 aanwezig zijn was gewenst. We hadden dus nog wel even. We gingen uit de auto,  wat eten en even de katten eruit, want ja voor hun was dit ook allemaal niet niks. We wilden ze toch  de kans geven om naar de kattenbak te kunnen, water te drinken, en te eten. Met riempjes om hebben we ze er bij een grasveld er uit gelaten. We hebben ze 20 a 30 minuten de tijd gegeven, maar veel meer dan een frisse neus halen is het niet geworden. Ze hadden er duidelijk niet de rust voor om zichzelf te voorzien in een van hun andere behoeftes. Beer was vanaf het begin af aan eigenlijk al in een “freeze modus” gegaan en Bollie had een tijdje gemiauwd. Geruststellende woordjes van Liv “komt goed, Bollie” en aaitjes van maakte haar wel enigszins rustiger, maar echt fijn vonden ze het niet.

Binnenkort lees je hier hoe de reis verder ging!