Dag 2

Daar gaan we weer, op naar de boot. Kinderen in de auto, katten in de auto, Amber in de auto en ik in de auto zodat we naar de boot konden. Rond 8:30 waren we bij de haven van Hirtshals en moesten we wachten tot de boot aan zou komen.

De kids wat spelletjes op de achterbank, Mae die ondertussen nog een volle poepluier had en Amber en ik die nog een bak koffie probeerden te maken met de Oxo Rapid Brewer (nieuwe aanwinst, verse koffiemaker voor onderweg). Maar dit laatste was een slecht idee, het water wat we moesten gebruiken was ondertussen lauw dus de koffie ook. De cafeïne deed z’n werk bij Amber maar daar was alles mee gezegd.

Om 9:00 kwam de boot aan en zagen wij een stoet aan auto’s, vrachtwagens, campers en motoren de boot verlaten om plaats te maken voor de lange rij voertuigen waar wij ook in stonden.

Om 9:30 stonden we dan eindelijk op die grote snelle veerboot. Eenmaal geparkeerd moest er veel uit de auto: de kinderen, katten, buggy, luier tas en ons zelf, een hele onderneming.

Eenmaal op de boot was het kort wachten voordat we uit Hirtshals richting Kristiansand gingen varen. Net toen we vertrokken merkten we al snel dat de boot enorm hard heen en weer deinsde van links naar rechts op de golven. Flashbacks van een boottocht uit Bali kwamen weer opzetten…

Na ongeveer 10 minuten riep de kapitein om: “We hebben te maken met golven van twee en een half a drie meter hoog en een sterke wind. Hierdoor is het mogelijk dat je wat meer beweging zal voelen dan gewoonlijk.”

Kleine toelichting op de Bali boottrip: We hebben ongeveer 9 jaar geleden een boottocht van Bali naar de Gili-eilanden gehad waar de golven zo hoog waren dat we dachten dat we de Gili-eilanden niet zouden halen.

Daar gingen we dan, heen en weer schuddend in een gloeiendhete boot, op het dek voor dieren met veel blaffende honden (a-relaxed voor de katten). Na een paar minuten keken Amber en ik elkaar bleekjes aan, we werden kotsmisselijk. Ook Liv gaf aan: “Papa ik heb pijn in m’n buik.” En met die paar uurtjes slaap en alle emoties was het voor mij duidelijk dat we weg moesten van het snikhete dek en achter op de boot moesten gaan zitten kijkend naar de horizon (geleerd uit Bali).

Met Liv in de buggy liep ik naar het achterdek om hier samen in de zon, misselijk naar de horizon te kijken. Eenmaal zittend begon een andere passagier het nog wat zwaarder te krijgen vanwege de deining, en kwam de volledige maaginhoud eruit. Dit was voor onze gesteldheid niet bevorderlijk.

Liv probeerde te slapen wat uiteindelijk lukte, ik probeerde ook mijn ogen dicht te doen maar helaas was daar teckel die het fijn vond om ongeveer elke 5 minuten te blaffen. Hierdoor kon ik natuurlijk niet in slaap komen en wilde ik die teckel van board gooien. Heb ik natuurlijk niet gedaan, want ik ben een dierenliefhebber.

Vlak voordat we aankwamen op Kristiansand ging Amber last minute water halen en riep de kapitein om dat we ongeveer 15 minuten hadden om in de auto te gaan zitten. Dit lijkt lang maar als je een kind, kat en buggy tegelijk vast moet houden en je oudste dochter ineens besluit dat ze niet meer kan lopen is dit vrij kort en uitdagend kan ik je vertellen.

Eenmaal aangekomen op Kristiansand gingen we van de boot af, en gingen we de trip voortzetten naar het airbnb huis op Stord. Maar eerst nog een korte pauze bij een tankstation met een speeltuin voor de kids en onszelf. 🙂

We hebben lang kunnen genieten van het mooie landschap van Noorwegen, want de laatste uren leken wel dagen te duren. Ik hoor Amber en mezelf nog tegen elkaar zeggen: “Hoe lang nog tot Stord?”  “3 uur.”  Een uur later (dacht ik): “Hoe lang nog?”  “2 uur en 57 minuten.”

Na een lange rit kwamen we aan in Stord, niet bij het airbnb huis, maar bij de McDonalds om snel wat avond te eten. Eenmaal het eten op, gingen we de laatste zeven minuten rijden richting de eindbestemming. Daar waren we, aangekomen bij een hele steile helling bij het huis. Eerste indruk, grimmig. Op de benedenverdieping hingen oude gordijntjes half dicht en het voelde niet goed. Amber en ik hadden hetzelfde gevoel, maar wat moesten we? Het was inmiddels 19:00 uur en we waren ruim 22 uur onderweg, en helder nadenken zat er niet meer in bij ons.

Maar toch begon ik de auto en de dakkoffer leeg te halen, Amber liep ondertussen met d’r handen in het haar door de woonkamer met twee gillende rennende kinderen om haar heen. Na koffer 4 was ik er eigenlijk wel klaar mee, ik stop, het is genoeg voor vandaag. Het belangrijkste was, de kinderen moesten naar bed en wij zelf ook. We beslissen morgen wat we verder gaan doen, voor nu: Slaap lekker!