De eerste dagen moesten we dus flink wennen, toch raakten we steeds meer vertrouwd met er op uit gaan. Rijdend door de mooie Noorse natuur, op soms smalle wegen, kwamen we aan bij een lokaal strandje. Het was mooi weer, 20 graden, volle bak zon, dus dit strandje was de perfecte plek om nu te zijn!

Aangekomen op de parkeerplaats stonden er 3 andere auto’s. Dat waren we niet gewend met strand en mooi weer in Nederland. Lopend door een stuk bos kwamen we aan bij het strand met een prachtig uitzicht. Uitzicht op de brug waar we overheen rijden als we van eiland Stord naar eiland Bømlo rijden. Liv samen met Amber klimmend op de rotsen en Mae ondertussen met stukken zeewier in d’r hand.

Na ongeveer een half uur komt er een jongen van een jaar of 4 a 5 naar ons toegerend en roept trots “stor krabbe, stor krabbe” of te wel grote krab, grote krab. En inderdaad in zijn hand zien wij een krab van een cm of 8 a 10 die hij kundig vasthoudt. Dat had hij vaker gedaan. Liv stond vol verbazing te kijken naar de krabbejongen en hij nam haar mee naar zijn “vijver” gemaakt van een klein opblaasbootje. Hierin had hij allemaal krabbetjes gevangen en ook levende schelpen. Liv keek een beetje aftastend toe terwijl Mae gelijk de krabben wilde pakken. Uiteindelijk gaf de jongen aan dat hij ze ging terugzetten.

De volgende dag, Amber had contact met een Belgisch stel die op Bømlo een eigen bedrijf gestart zijn in het verkopen van zelfgekweekte groenten en producten. Zelf zijn zij 2 jaar geleden geëmigreerd naar Bømlo, en via hun hebben we het huurhuis in Bømlo gevonden waar we uiteindelijk voor langere tijd kunnen verblijven. Je begrijpt, we zijn hun hiervoor erg dankbaar!

Eens per week staan zij op de markt in het Bømlo storsenter, een mooie gelegenheid om ze nu ook in het echt te ontmoeten. In de rij wachtend bij de marktkraam van K&K Småbruk hoorde ik de eigenaar in het Nederlands zeggen “even de radio zachter zetten” mijn antwoord daarop was: “Dat begrijp ik wel, het is ook veel leuker om te praten dan naar een radio te luisteren”. Verbaasd als ze waren dat er Nederlandssprekende mensen stonden begon zo ons gesprek. Mega lieve mensen en de eigenaresse herkende Amber daarna ook van haar profielfoto op Facebook. Hierna werden wij voorgesteld aan nog meer toekomstige buren die ook verse groenten kwamen kopen. De mensen die we ontmoet hebben waren zo oprecht blij dat wij in hun buurt komen wonen, dit gaf ons zo een warm en goed gevoel. Al met al een hele fijne ervaring en een warm welkom.

In de dagen erna moesten we boodschappen doen, Amber zou dit even gaan doen. Omdat het veel boodschappen zouden zijn en we een flinke heuvel op moesten lopen zou Amber de auto pakken. 2 minuten nadat Amber naar de auto was gelopen kreeg ik een telefoontje: “Je auto start niet…”.

Ik naar beneden en proberen, en inderdaad hij deed niks. Geen stroom. Gelukkig had ik Ford Assistance op mijn auto zitten, waardoor er vrij snel hulp aanwezig was, ja zelfs in Noorwegen. Met een jump-starter aan de accu kreeg hij de auto weer gestart en vervolgens moest ik een uur gaan rijden om de accu op te laden. Liv wilde graag mee dus hebben we een leuke tour gemaakt met z’n tweeën en een ijsje over het eiland. Dezelfde avond ging ik controleren of de auto nog startte… Nu ging de deurvergrendeling er geeneens af, hij deed nu echt niks meer. Wij de Ford Assistance weer bellen, en helaas, we mochten geen incident meer aanmaken binnen 4 weken (achteraf heb ik de voorwaarden goed doorgenomen, dit is nergens te vinden en we lijken in het ootje te zijn genomen). Dit was een groot probleem want we hadden de auto de volgende dag echt nodig.

De dag erna na had Amber namelijk een afspraak staan bij de Skatteetaten (Noorse Belastingdienst) voor een ID-validatie. We moesten daar echt aanwezig zijn, en aangezien de Ford assistance ons liet zitten ben ik om 6:30 op de bus gegaan naar de Ford garage op Stord. Een meneer hielp mij direct en gaf aan dat hij een nieuwe accu kon hebben om 11 uur, dit was te laat voor ons want we moesten om 11:30 op de boot richting Bergen zitten. De meneer in de garage liet het er niet bij zitten en was erg bereidwillend om te helpen. Hij kende een andere winkel (Biltema) waar ze zeker accu’s op voorraad zouden hebben. En daarbij bood hij aan om mij naar huis te brengen zodat hij de auto kon starten en ik zelf de nieuwe accu kon halen. Al met al mega service en zo vriendelijk, ongekend!

Zo gezegd, zo gedaan, ik richting Biltema, stationair draaiende auto op de parkeerplaats, ik een nieuwe accu gekocht en terug naar huis gereden om de accu te vervangen. 10 minuten voordat we moesten vertrekken zat de nieuwe accu erin en konden we gaan!

Na een rit van 2 uur, waarvan een groot deel op de ferry, kwamen wij aan in Bergen en niet veel later bij de Skatteetaten. Daar werden we opgewacht door de bewaker, met de vraag of we een afspraak hadden, die had Amber gelukkig want andere mensen die te laat binnenkwamen of geen afspraak hadden werden weggestuurd. Een half uur na de ‘afgesproken’ tijd van de afspraak was Amber aan de beurt voor de ID-validatie. Dit liep iets anders, want om de validatie te kunnen doen moesten er eigenlijk andere formulieren ingevuld zijn voor de aanvraag van een D of F-nummer. Gelukkig hadden we een heel aardige medewerker die ons terplekke formulieren liet invullen om voor ons allemaal een F-nummer aan te vragen. Dit ter plekke invullen duurde uiteindelijk 2,5 uur. Waar wij eerder dachten ‘halfuurtje bij de Skatteetaten’ en dan nog even ‘lekker Bergen in’. Werd dit wachten, formulieren invullen en gelijktijdig de kinderen entertainen met minimaal speelgoed, want hier waren we niet op voorbereid. De dag erna moest een van ons terug om fysieke papieren aan te leveren voor de rest van de aanvraag. Met dit alles is het proces van officieël inwoner worden van Noorwegen in gang gezet!